Koty, a dokladniej - Kot Simona.

Jesli jeszcze nie zaprosilam Was do obejrzenia Kota Simona,
to robie to teraz!

Jako opiekunka dwoch uroczych puchatych stworzen,
z latwoscia indentyfikuje sie w roli Simona...

Jestem pewna, ze niektore manewry sa mooim milym kotkom dobrze znane...

Stig wlasnie niecierpliwie placze mi sie miedzy nogami podbijajac mije kolano wyjatkowo silna glowa i przyjacielsko pomrukujac "mrrrauu, mamo, jetsem glodny...." Po czy prowadzi mnie w strone misek i tylko zerka przez ramie, czy za nim ide.
A poniewaz nie ide, tylko klepie w klawiature, wraca i obrzadek sie powtarza.

No dobrze juz Stigi, ide juz, ide...

Babie lato!

Leniuchuje!

Co dziwniejsze, wcale mi sie nie nudzi - mozna by sie nawet do tego przyzwyczaic. Daje sie uniesc fali relaksacji...W weekend byly urodziny mezulka, byli goscie, trzeba bylo sie postarac i cos ugotowac (brrr..). Ale byly tez i milsze  muszenia, pogoda dopisala, pieknie slonko nam przyswiecilo i wybralismy sie do Clumber Park. Spokojny spacer po ogromnych gruntach, przepiekne drzewa, pyszne lody...

Bylo naprawde relaksujaco i bardzo przyjemnie.

Jak to na gruntach dawnej posiadlosci, byl tez przepiekny ogrod warzywny, otochony ceglanymi murami, a  w ich oberbie nastepne mury oddzielaly pozostale sekcje. Troche jak w labiryncie. Przy tym, na samym koncu przepiekna szklarnia, dluga, przylegajaca do budynku. Cudo. 

W szklarni tez niesamowicie, stare narzedzia ogrodowe, niebywale pomidory

i ogromne ogorki, papryki, winogrona, palmy, zielen, kolor...

A na scianie najdluzsza wyobrazalna drewniana drabina.

Biale sciany, zachwycajace cienie, no i niestety...ludzie.

Byly tez prepiekne kwiaty i podswietlane sloncem warzywka,
az sie czlowiekowi chcialo polozyc w trawie i nigdzie nie ruszac.

Oh, szkoda lata... Niechby jeszcze potrwalo!

Slonecznych dni wszystkim Wam zycze!

Polskie klimaty raz jeszcze

W Pluskowesach bylo przepieknie. Pola tabaki, chwasty podswietlane zachodzacym sloncem, snopki siana wrecz promieniujace swiatlem. Zachody slonca... jakze mozna oprzec sie urokowi tego przecudownego cieplego swiatla na koniec dnia, kiedy kazda drobinka szykuje sie do snu i chlonie resztki swiatla, na ktore znow trzeba bedzie czekac przez cala noc...

I za wieszczem musze powtorzyc ten ukochany z dziecinstwa fragment "Pana Tadeusza"...

Slonce ostatnich kresow nieba dochodzilo, 

Mniej silnie, ale szerzej niz we dnie swiecilo, 

Cale zaczerwienione, jak zdrowe oblicze 

Gospodarza, ktory skonczywszy swe prace rolnicze 

Na spoczynek powraca. Juz krag promienisty 

Spuszcza sie na wierzch boru i juz pomrok mglisty , 

Napelniajac wierzcholki i galezie drzewa, 

Caly las wiaze w jedno i jakoby zlewa;

I bor czrnil sie na ksztalt ogromnego gmachu,

Slonce nad nim czerwone jak pozar na dachu;

Wtem zapadlo do glebi; i jeszcze przez konary 

Blysnelo jako swieca przez okiennic szpary 

I zgaslo (...)

(...) I wnet sierpy, gromadnie dzwoniace 

We zbozach, i grabliska suwane po lace 

Ucichly i stanely (...)

Jednak prawda byla taka, ze kombajny jeszcze dlugo jezdzily po polach, za nimi podazaly pielgrzymki glodnych bocianow, do domu zjezdzaly blizej polnocy. Ciezka rolnicza praca, tak wiele zalezy od pogody, wiec swiatek, piatek czy niedziela - jesli jest sucho, trzeba ruszac w pole.

I wieczorne Polakow rozmowy. 

Dobranoc.

Polskie klimaty

Ah, pojechalo sie do Polski, sielskiej anielskiej na odpoczynek...

I jak zawsze pieknem kraj mnie uraczyl. Moje ulubione kwietki dodaly optymizmu...

Piekne widoki uciszyly umysl

Szmer trzcin, zapach wody i sosnowego pomostu pomogl sie zrelaksowac.

Pieknie bylo, szkoda ze tak krotko!

Serdecznie dziekujemy za goscine i pozdrawiamy!

Preisner

Ah, Ania zainspirowala mnie po raz kolejny... Dziekuje Aniu!

Pozwolcie mi podzielic sie jedna z moich ulubionych scen z "Podwojnego zycia Weroniki", muzyka Zbigniewa Preisnera...

A na inna nute - martwilam sie o malego drozda. Po dwoch dniach przepadl. W przeddzien znikniecia naopowiadalam mu o lataniu i kotach, blekicie nieba i slimakach.

Dzis siedzac wieczorem w ogrodzie uslyszalam niesmiale cwierkanie. Sopjrzalam na trelis - a tam, na samej gorze siedzi moj drozd. Przyszedl powiedziec, ze wszystko w porzadku...

:-)

Drozd

Dzis od prawie od samego rana pada deszcz. Przed wyjazdem do pracy zajrzalam do ogrodu. Na tyczce w warzywniku siedzial maly drozd - jeszcze calkiem ptasie dziecko, nie do konca opierzony. Siedzial i patrzyl zamarwszy w bezruchu. Bardzo sie zmartwilam, bo taki maluch, ktory najwyrazniej jeszcze nieszczegolnie radzi sobie z lataniem, pewnie bedzie latwym kaskiem dla moich kotow. Zlapac sie nie dal, skoczyl w fasole i tyle. Trzeba bylo pedzic do pracy.

Po powrocie z wielkim niepokojem oworzylam dzwi i od razu zajrzalam pod stol, gdzie tradycyjnie Stig i Moss zosatawiaja swoje zdobycze. Nic - nie ma drozda! Odetchnelam. Caly dzien lalo, wiec koty pewnie na dwor noskow nie wychylily. No i rzeczywiscie, kiedy poszlam przelewac wode z jednej beczki do drugiej, nagle uswiadomilam sobie, ze jestem czujnie obserwowana. Drozd. Siedzi, patrzy i ani drgnie! Pozniej zauwazylismy, ze przylecieli rodzice z dziobkami pelnymi dzdzownic. No i co tu zrobic? Jesli go zlapie i przeniose na trawnik przed domem skad moze udalo by sie mu odleciec, splosze rodzicow i jeszcze go odrzuca, bo bedzie mna smierdzial. jak go zostawie, to na pastwe kotow. Co robic. Zostawilam na razie, zobacze co bedzie rano...

Powodzenia maly drozdziku!

OKNA!

W zeszly weekend wreszcie zabraliscmy sie za okna. W koncu pomalowane (co sie dalo), z ogromna pomoca naszych przyaciol - Steva, Jackie i Kevina zostaly wstawione w piatek...

Tylko ja nie odwazylam sie zawitac na rusztowaniu - przygotowywanie okien, podawanie herbatki, ocalanie cementu i wapna przed desczem. robienie kanapek- to wszystko zajelo wiekszosc mojego czasu!

Wiadomo, jak to w bardzo starym domu czekaly na nas niespodzianki w postaci spadajacych cegiel, gdzie zaprawa rozpadla sie wieki temu. Ale sa - cztery z szesciu! Trzeba je jeszce pouszczelniac i pomalowac ramy -i - gotowe... potem walczyc z kurzem przez nastepne 2 miesiace (znajac zycie)...

Thank you Friends!

It wouldn't be possible without you!